गंध तुझ्या ओंजळीतल्या मोगर्याचा
आसमंत भारूनी गेला
हलकेच पांघरलेस तू मला
अन श्वास श्वासात गुंतूनी गेला
           रेशमी मिठीत तुझ्या आज
           ऋतू रंग सारे उधळूनी गेला
           धुंद तू अन धुंद मी
           चांद चांदणे शिंपूनी गेला
राञ ही संपणार नाही 
मदन रंगी रंगूनी गेला
प्रीत ही बावरली अशी 
आणि गजरा कुस्करूनी गेला
            तू तशी आणि मी असा हा
            पाऊस पुन्हा बरसूनी गेला
            सुखांनी तृप्त या श्वासांना
            पहाटवारा जोजवूनी गेला

तू नाराज आहेस हे मला समजतेय 
पण तू का नाराज आहेस ते समजत नाही 
घडला असाकाय गुन्हा हे उमगत नाही 
केल्या अनेक विनवण्या आणि आर्जव 
तू मात्र मागे वळूनही पाहत नाही 
चुकले काय तेही सांगत नाही 
कसं जगायचं सांग ना मी 
कित्येक दिवसांत नजरेला नजर नाही 
आणि तुझं मनमोहक स्मितही नाही 
निदान एकदा तरी माझ्यासवे बोलना 
कारण श्वासा शिवाय जीव नाही 
आणि तुझ्या विना मी नाही 
फक्त एकदा सांगून बघ 
शिक्षेच फर्मान काढून बघ 
तुझ्या शब्दा बाहेर मी नाही 
तरी तू का नाराज आहेस ते समजत नाही 

                           प्रसाद  गोडंबे

प्रीती ...

सहज एकदा वाटलं ,
प्रीती वर ही कविता करावी
निर्मळ ,निरागस, निस्वार्थ स्वभावाला
मना पासून दाद द्यावी
कारण .....
असंख्य नात्यात रमते ही प्रीती
फुलपाखरा साठी फुलात जन्मते ही प्रीती
रीमझीम सरींनी निसर्ग सुखावते ही प्रीती
सरीता बनून सागर मिलना आतूरते ही प्रीती
विठ्ठला ठाई भक्तीत दंगते ही प्रीती
रुख्मिणीच्या मनाचा ठाव घेते ही प्रीती
मना मनात असते ही प्रीती
कधी व्यक्त तर कधी अव्यक्त ही प्रीती ...

                               प्रसाद गोडांबे