मोगरा ही तेंव्हाच फुलतो , 

जेंव्हा तू गाली हसतेस .

केवडा ही तेंव्हाच दरवळतो ,

जेंव्हा तू गीत गातेस .

कुमुदिनी ही तेंव्हाच डुलते ,

जेंव्हा तू प्रसन्न दिसतेस .

अबोली ही धुंद होते , 

जेंव्हा तू गजरा माळतेस .

रातराणी ही गधं विसरते , 

जेंव्हा तू मंचकी पहुडतेस .

चाफा ही अबोल होतो , 

जेंव्हा तू लाजतेस . 

प्राजक्त ही सडा सांडतो , 

जेंव्हा तू सुखावतेस .

जणू फुलं  तुझं दास्य स्विकारतात ,

अन तूच त्यांची फुलराणी बनतेस .

                  - प्रसाद गोडांबे